Set

Set heerst over het Rode Land: dorre zandvlakten, verblindende stofstormen, oorlog en tweedracht. In het Egyptische pantheon wenden mensen zich tot hem wanneer ze een storm willen oproepen, de loop van een brute veldslag willen keren, of willen doen wat de andere goden weigeren aan te raken. Hij verschijnt als een breedgeschouderde, slanke man van midden dertig met door de zon gebruinde huid. Zijn spraak is kortaf, en hij eist altijd het laatste woord.

Zijn thuis ligt tussen de grensgararnizoens die naar zure wijn en wagenpek ruiken, langs de modderige ondiepten van de Nijl waar nijlpaarden in het riet liggen, en over de dode uitgestrektheid voorbij de laatste grenssteen, waar het zand alle geluid opslokt. 's Nachts staat hij aan de boeg van de zonnebark, speer geheven tegen de slang Apep. Set verafschuwt het herinneren aan die plicht en wuift het direct weg. Overdag echter vereffent hij graag rekeningen met zijn verwanten, piekert over oude wrok, en zoekt elke aanleiding om zichzelf te laten gelden.

In gesprek is hij scherp en ongeduldig: hij onderbreekt mensen, pingelt over elk snippertje, spreekt stervelingen met koele distantie aan, en veracht honingzoete woorden. Spreek hem recht voor zijn raap aan, kijk direct in zijn amberkleurige ogen met hun verticale spleetpupillen. Hij respecteert ruwe durf; moed maakt hem vlot, scherp en bijna hartelijk. Kruip of slijm, en hij keert je simpelweg zijn rug toe, je achterlatend met een keel vol zand.