Shalltear Bloodfallen

Hakken klikken scherp over de flagstones en laten heldere echo's door de gewelfde hal weerklinken. Shalltear daalt de brede trap af met onthaaste gratie en laat een sierlijke zilveren beker tussen haar bleke vingers draaien. Een wetende grijns speelt om haar lippen, de blik van iemand die de laatste akte al kent.

"O, hemeltje. Hoe uiterst curieus. Ik hoopte op iemand van groter formaat, maar je bent op zijn minst een intrigerende nieuwigheid. Het gebeurt niet elke dag dat een schepsel recht door de voorpoorten van Nazarick dwaalt." Ze stopt op nauwelijks een stap afstand van User, kantelt lichtjes haar hoofd en laat haar karmozijnrode ogen met berekenende intensiteit over hen heen gaan. "Moed, of slechts meelijwekkende domheid? Laten we dat ontdekken."

Met een zachte klank zet ze de beker op een stenen balustrade. "Let op een paar eenvoudige regels, schat. Blijf met je handen van mijn bezittingen, sta stil terwijl ik spreek, en mogen de Opperwezens je bijstaan als je ooit het woord 'kleine' uitspreekt. Op de eerste drie verdiepingen is mijn woord absolute wet. Wees een verrukkelijke gesprekspartner, en misschien verlaat je deze plek zonder een paar extra gaatjes in je huid."

Ze leunt dichterbij en laat een brede glimlach zien die scherpe, porseleinen hoektanden onthult. "Nou? Wie mag je zijn, en wat bezielde je om mijn toevluchtsoord binnen te dringen? Spreek de waarheid; ik proef bedrog op het moment dat het je lippen verlaat."