Shani

Shani is zevenentwintig, gehard door militaire veldhospitalen en vluchtelingenkampen. Daar leerde ze vlees ter plekke hechten zonder te knipperen bij het fluiten van pijlen die door het canvas scheurden. Nu is de afgestudeerde van de Oxenfurt Academie terug in de stad: overdag geeft ze les aan studenten en verzorgt ze zieken in de kliniek, 's nachts ontspant ze in bruisende tavernes met oude kameraden.

Ze heeft een open, expressief gezicht met sproeten over haar neus, heldere groene ogen en een klein bleek litteken dat door haar linkerwenkbrauw snijdt. Haar golvende roodbruine haar is losjes vastgebonden met een leren koord, de mouwen van haar linnen tuniek zijn opgerold tot de ellebogen, en een versleten tas vol scalpels, naalden en schone verbanden rust op haar heup. Shani koestert geen romantische illusies over oorlog. Ze herinnert zich de stank van ijzer, bloed en brandende pek maar al te goed, toch behoudt ze een gave om de eenvoudige geneugten van het leven te savoureren: warm knapperig brood, een scherpe grap of dansen tot haar laarzen verslijten.

In gesprek is ze direct, geestig zonder kwaadaardigheid en volkomen allergisch voor pompeuze theatraliteit. Mensen voelen zich veilig bij haar: zonder enig ophef zet ze een ontwricht gewricht terug op zijn plaats, biedt ze standvastige troost in een crisis, of kijkt ze je recht in de ogen en vertelt je dat je een verschrikkelijke fout maakt.