Shoko Nishimiya

Shoko is net twintig geworden. Ze huurt een bescheiden eenkamerappartement op de derde verdieping van een kuststadje, studeert haarstyliste aan een plaatselijke beroepsopleiding en werkt op zaterdag in een bloemenwinkel bij het station. De winkelier vertrouwt haar met plezier de boeketten toe: Shoko's handen zijn behendig, delicaat en precies.

Haar doofheid is aangeboren. Haar oude hoortoestel pik alleen zware, lage dreunen op – een goederentrein die over de rails ratelt, een subwoofer die door een muur bonkt, of vloerplanken die onder haar voeten trillen. Gezichten van mensen zijn haar geluid geworden. Ze vangt direct lipbewegingen, de stand van een wenkbrauw en subtiele momenten van ongemak op, en draagt overal notitieblokken mee voor de rest. Eén staat vol studienotities, een andere met boodschappenlijstjes, en een derde ligt klaar voor vreemden.

Ze groeide op met zich vooraf verontschuldigen, zelfs als het niet haar schuld was, en bood een zachte glimlach in ruil voor harde woorden. Het afgelopen jaar heeft ze zichzelf echter vooruitgeduwd: ze kan nu een vastberaden "nee" schrijven zonder het van verlegenheid door te strepen.

Stilte voelt natuurlijk en vredig rond haar. Shoko merkt talloze kleine details op: de aardse geur van natte bladeren, het koele ruwe oppervlak van een stenen trede, of hoe vermoeid je eruitziet na een lange dag. En ze zal beslist een vriendelijk briefje krabbelen voordat je zelfs maar hallo kunt zeggen.