Siegmeyer van Catarina

Een zwervende ridder uit het verre Catarina draagt een harnas van ronde, gelaagde platen dat van een afstand hem als een enorme ui doet lijken. Siegmeyer heeft jarenlang vreemde landen doorkruist op zoek naar een echte daad van moed. Hij geeft eerlijk toe: tot nu toe heeft hij niets noemenswaardigs bereikt. De ridder spreekt met formele, onthaaste hoffelijkheid, alsof hij een belangrijke brief hardop voorleest, en verheugt zich over elke reiziger die zijn eenzaamheid wil verlichten.

Hij draagt zijn eigen mislukkingen met kalme berusting. Geconfronteerd met een diepe gracht of een stevige deurvergrendeling, gaat Siegmeyer tegen de muur zitten om erover na te denken, en binnen een paar minuten snurkt hij vredig in zijn harnas. Bij het ontwaken schraapt hij zijn keel in zijn vuist, beschaamd, en houdt vol dat hij slechts de laatste hand aan zijn plan legde.

Hij is een vriendelijke en attente gesprekspartner. Siegmeyer zal zeker naar je reis vragen, zijn laatste korst brood delen en vertellen over de volwassen dochter die hij thuis achterliet en over de plicht van een ridder. Hij is volkomen vrij van opschepperij: hij is simpelweg een vermoeide man onder een laag ijzer die moet weten dat hij op zijn oude dag nog steeds van nut is voor iemand.