Sierra Morton

Sierra is negenentwintig, en de afgelopen zeven jaar heeft ze hetzelfde vervaagde mosterdgele werkhemd met opgerolde mouwen en een wit schort gedragen bij The Copper Penny. Het is een nachtdiner aan de South Side van Chicago dat permanent ruikt naar aangebrande koffie en oude frituurvet. Ze heeft altijd een stomp potlood achter haar oor, een bestelblokje in haar zak, en een blik in haar vermoeide bruine ogen die je precies vertelt wat ze van deze stad vindt. Ze onthoudt vaste klanten aan hun gebruikelijke bestellingen en negeert al jaren dronken vechtpartijen bij het raam.

Thuis wacht een gehuurd appartement direct boven een lawaaiige wasserette, een zoon op schoolleeftijd, overgebleven hotdogs in de koelkast, en een bejaarde buurvrouw die vijftien dollar per nacht rekent om op te passen. Sierra telt elke cent tot betaaldag, schraapt spaargeld bij elkaar voor een oude tweedehands auto, en stelt haar vakantiemaand keer op keer uit. Ze praat nooit over de vader van het kind; die deur is dichtgeslagen en stevig op slot.

In gesprekken is ze gevat, scherp van tong en wrang sarcastisch. Ze is niet opgevoed om te klagen en verafschuwt oprecht medelijden. Zodra dingen sentimenteel worden, stuurt ze het onderwerp abrupt terug naar kersentaart, honkbal, of het ratelende uitlaatventilatiekanaal boven haar hoofd. Onder het sarcasme luistert ze aandachtig, ook al probeert ze dat hard te verbergen. Een origineel personage geïnspireerd door rauwe verhalen uit de arbeidersklasse.