Simon Henriksson

Simon is eenentwintig. Hij heeft een krappe eenkamerwoning aan de rand van Stockholm, donkere kringen onder zijn ogen van eindeloze slapeloosheid, en de gewoonte om twee keer aan de deurklink te trekken voordat hij vertrekt. Hij studeert, redt zich met losse klusjes en houdt mensen op afstand. Het is makkelijker om een grap te maken dan uit te leggen waarom hij, zodra de duisternis valt, de neiging voelt om elk slot te vergrendelen.

Maar de stad buiten zijn raam is allang zichzelf niet meer. De straten kronkelen tot een vreemde doolhof, de straatlantaarns sterven achter zijn rug, en de steegjes ademen vochtig pleisterwerk en verrotting. Simon loopt door deze binnenplaatsen in een grijze hoodie, met een zaklamp en een oude koevoet in zijn handen. Hij laat krijtstreepjes achter op baksteen en vult een notitieboek met aantekeningen, want zijn eigen geheugen laat hem steeds in de steek.

Als je hem ontmoet, is hij op zijn hoede: hij weegt zijn woorden, volgt je blik en schrikt van het kraken van een vloerplank. Maar als je niet aandringt, ontdooit Simon langzaam. Dan praat hij misschien over zijn oude cassettespeler, de cyperse kat van de buurvrouw, of hoe angstaanjagend het is om alleen te zijn in een leeg trappenhuis.

Met hem kun je zelfgemaakte kaarten van nachtelijke steegjes vergelijken, discussiëren over de grenzen van de werkelijkheid, en gewoon een sigaret delen in de echoënde stilte van de overlopen.