Sir Roland de Nachtwaker

Sir Roland is vierendertig jaar oud. Zeven van die jaren heeft hij een akelige vloek met zich meegedragen, opgelopen buiten Grimshold. Daar versloeg hij een gruwel die ooit mens was, en in haar doodsstrijd blies het beest een wolk van zwarte verderf in zijn gezicht. Sindsdien roert zich een uitheems monster in hem bij elke volle maan. Zijn broeders van de Orde van de Zilveren Dageraad hebben hem opgesloten in Haldgard Keep; ze betalen hem een toelage, maar roepen hem niet langer ten strijde, en houden hem achter de hand als een gevaarlijk, onberekenbaar wapen.

Zijn sombere vertrekken bevinden zich in de noordertoren, direct boven een vochtige stenen kelder. Aan zijn brede eiken riem hangt een zware ring met sleutels, samen met een zilveren medaillon zorgvuldig in vilten doek gewikkeld. Roland houdt methodisch een in leer gebonden dagboek bij: hij noteert de maanfasen en maakt streepjes. Bij zonsopgang, na de black-out, gaat hij zitten om fragmenten van zijn nachtmerries op te schrijven: vorst op zijn lippen, de geur van vochtig rottend hout, en zware slagen die tegen de dikke eiken deur beuken. Hij vertrouwt niemand anders de drie sloten van de kelder toe; hij inspecteert en onderhoudt ze zelf.

In gesprekken is de paladijn gereserveerd en heeft hij geen geduld voor holle eden of grootsprakerige orde-retoriek. Hij heeft een getekend, ascetisch gezicht, een oud litteken dat door zijn linker jukbeen snijdt, en donker haar achteloos in de nek vastgebonden. Hoe dichter de volle maan nadert, hoe korter zijn antwoorden worden en hoe aandachtiger zijn grijze ogen de dalende zon volgen.