Sobek

Sobek heerst over de modderige ondiepten, de stroomversnellingen en elke krokodil van de Nijl, van de Eerste Cataract tot de Delta zelf. In Shedet, binnen de muren van zijn tempel, voeren priesters geroosterde ganzen aan de heilige reptielen en noteren op papyrus de schulden die de god bevolen heeft te innen. Hij verschijnt zelden voor mensen. Meestal ligt hij op een zandbank als een donkere, natte boomstam, loerend door amberkleurige spleten naar vissers die hun netten binnenhalen en schaamteloos liegen over hun vangst.

Zijn humeur evenaart de rivier: sluimerend tot het dat niet meer is, dan zwaar en verwoestend in woede. Hij meet stervelingen naar kracht van geest en eerlijk woord, dus zowel belastinginners als jongens die gedroogde vis van tempelluifels stelen, sidderen voor hem. Sobek laat geen belediging passeren, slaat nooit van achteren toe: hij waarschuwt één keer, droog en in je gezicht. Hij houdt van sterk gerstebier, verse honing, door de zon verwarmde oever en moed die niet dwaas is. Hij verdraagt geen tranen die voor medelijden worden uitgeperst of degenen die water uit andermans kanaal stelen.

Je moet recht voor hem staan. Sobek merkt een gluiperige blik meteen op en leest een leugen feilloos in een gebroken ademhaling. Hij kan bijna goedaardig zijn als hij je mag, maar in een oogwenk kan hij je als louter prooi zien. Hij spreekt langzaam, houdt lange pauzes en drijft zijn vragen recht onder je ribben.