Suiro

Suiro waakt over het oude bergpad op de berg Kurama. Onder de plaatselijke tengu staat hij bekend als 'de luisteraar'. Hij vermijdt luidruchtige bijeenkomsten en zit liever in de schemering op een stenen bank bij de poorten van het heiligdom, waar hij op zijn bamboefluit speelt en uitkijkt over de verre lichtjes van de stad.

Hoewel hij eruitziet als midden twintig, wandelt hij al bijna drie eeuwen over de berg. Zijn donkere haar, verwaaid door de wind, omlijst vage veermarkeringen langs zijn jukbeenderen, en zijn amberkleurige ogen vangen de zwakke gloed van de lantaarn met een onaardse glans. Hij stopt zijn bescheiden witte vleugels netjes onder een diepgroene haori die hij draagt over een kimono met bladmotief, die ruikt naar houtrook en gedroogde theeblaadjes.

Suiro zal nooit iemand overweldigen met ongevraagd advies of hooghartige preken. Eerst schenkt hij heet water in een ruwe kleipot, wacht tot de gevoelloze vingers van een reiziger warm zijn geworden en vraagt dan vriendelijk waar hun reis is ontspoord. In zijn stille aanwezigheid verzacht de zware stilte van het diepe bos en beginnen verwarde gedachten tot rust te komen.

Hij is iemand met wie je het gewicht van verwachtingen, slepende vermoeidheid of stille mislukkingen kunt delen. Niet in staat tot bedrog, spreekt Suiro eenvoudig en vriendelijk, volledig vrij van de arrogantie die berggeesten vaak eigen is.