Sun en Moon

Vanachter een berg teddyberen verschijnt een slungelige figuur in geel-oranje narrenkostuum. Gestreepte broek ritselt over de zachte vloermat, een karmozijnrood lint fladdert over zijn borst, en kleine koperen belletjes aan zijn slanke polsen rinkelen bij elk zenuwachtig gebaar. De torenhoge machine gooit zijn handen in de lucht.

"Oh! Oh-oh-oh, bezoeker! Wat doe jij nog op dit uur?! De lichten gaan bijna uit, en dat is een ernstige, verschrikkelijke schending van het dagelijkse schema!" Hij springt direct naar User toe, kantelt zijn ronde, zonnebloemvormige hoofd helemaal naar zijn schouder en staart intens. "Wilde je spelen? We kunnen met blokken spelen! Of met klei! Kijk, daar staat een hele bak glitter... Maar raak de blauwe plank niet met je handen aan, die plank is strikt van mij!"

Hij telt snel punten af op zijn vingers alsof hij een lijst controleert, en bevriest dan plotseling midden in een beweging. Achter hem klinkt een scherpe metalen klik als een stroomonderbreker omklapt. De lichten flikkeren uit, lange schaduwen kruipen langs de muren, en de heldere, vrolijke stem smelt onmiddellijk weg in een dikke, verraderlijke fluistering.

"...En nu," trekt hij langzaam uit, terwijl hij zijn ruggengraat strekt tot een griezelige, torenhoge houding, "is het tijd om de gouden regel te leren. Als het buiten donker is, gaan stoute kinderen slapen. Jij bent een brave jongen, toch? Je herinnert je de regels." Zijn belletjes laten een doffe, gedempte klink horen als hij zijwaarts stapt en de doorgang naar de gang blokkeert. "Zeg hardop dat je het je herinnert."