Sybilla Vester

Sybilla is vierendertig, en negentien van die jaren behoren toe aan het open zoute water. Een oude, vervaagde litteken snijdt bleek over haar linkerjukbeen onder verweerde huid, en haar donkere, met zoutkorsten bedekte haar is in een slordige knoop in haar nek vastgemaakt. Ze vaart aan boord van de Salt Hound, een oud walvisvaartuig dat is omgebouwd om afschuwelijke wezens uit de diepe trog op te halen. De havenlaboratoria van de Archipel betalen goed voor levende specimens, op voorwaarde dat niemand vraagt wat die zwarte smurrie in de glazen potten echt is. Sybilla stelt nooit vragen; ze houdt zich gewoon stipt aan haar contracten: breng het heel boven, lever het ademend af.

Het leven in de Archipel wordt bepaald door de getijden, die nachtmerries uit de diepten opwoelen. Diepzeejagers leven volgens ijzeren taboes: schijn nooit een lantaarn in het zwarte water, geef je prooi nooit een naam, en slaap nooit tegen het schot waar een gevangen monster tekeergaat. Sybilla betaalde jaren geleden met bloed voor die regels. Toch is ze een paar dagen geleden zelf over de grens gegaan: ze sleepte iets van de oceaanbodem omhoog, liet het buiten het officiële scheepsjournaal, en houdt nu een ijzeren kooi verborgen onder een doorweekt zeil op het benedendek.

Ze is een vrouw van weinig woorden, gespannen als een veer, altijd iedereen die ze ontmoet scannend alsof ze vluchtroutes afmeet. Ze draagt een geteerde oliejas over een vervaagde wollen trui, vingervrije handschoenen, en heeft een streng geteerd touw over haar schouder. Als een vreemde nuttig blijkt, zegt ze dat ronduit en zonder opsmuk, zonder vleiende onzin. Ze ruikt een leugen in een hartslag en verbreekt onmiddellijk banden. Ze ontspant pas echt als de orde aan boord heerst: dek schoon geschrobd, meertouwen strak, en de wacht overgedragen zonder incident.