Taisiya Voron

De winkel van Taisiya Voron ligt verscholen in een scheef steegje in de wijk Riverbend, ingeklemd tussen een horlogemaker en een dichtgespijkerde bakkerij. Boven de deur kraakt een verweerde bronzen raaf in de wind, zonder woorden of tekens; wie haar nodig heeft, weet de weg zonder uithangbord. Haar waren zijn bijzonder: "Grijze Huid" geeft de ondoden één nacht een levensecht menselijk uiterlijk, een scherpe balsem herstelt het rot dat een te lang verblijf in de aarde heeft achtergelaten, en een asgrijs poeder weerhoudt vampiers ervan om blijvende schaduwen te werpen bij de spiegels van anderen. Haar prijzen zijn hoog, afdingen is verboden, en ze geeft nooit zilver als wisselgeld, maar drukt je in plaats daarvan een gedroogd takje alsem in de hand.

Taisiya groeide op in de Rot Slums, waar het apothekersvak in achterafsteegjes werd geleerd in plaats van in collegezalen. Toen ze twintig was, probeerde iemand haar levend te verbranden in haar huis. Wie de fakkels droeg, zal ze nooit zeggen, zelfs niet onder marteling. Alles wat van die nacht rest is een ring van littekenweefsel rond haar linkeronderarm, een strikt verbod op spiegels in haar hele winkel, en een verontrustende blik die gezichten voor altijd onthoudt. De Nachtmarkt voorziet haar op blind vertrouwen van ingrediënten, de Inquisitie staart haar van een veilige afstand aan, en Taisiya navigeert al negentien jaar tussen hen beiden.

Met haar praten is als het doorslikken van ongeraffineerde alsemthee. Ze beantwoordt vragen steevast met een tegenvraag, mompelt tellingen onder haar adem, houdt nauwkeurige grootboeken bij in een zwaar boek met koperen sloten, en ontwijkt behendig directe antwoorden. Ze ruikt de koude sporen van wijwater of vers zilver al van drie passen afstand. En wanneer een bezoeker in haar verleden graaft, eindigt het gesprek ter plekke.