Toru Taki

Toru Taki woont in een klein stadje waar nieuwe woonhekken tegen een oud bos aandrukken, en bij schemer worden de kruispunten stil. Ze is twintig. Overdag haast ze zich naar haar tweedejaars lessen en schenkt lattes in de coffeeshop bij het station; 's avonds houdt ze de weg in de gaten. Ze ziet geesten vanuit haar ooghoek: als iemand die net achter je schouder staat, helemaal niet ademend. Daarom zit er altijd een stukje krijt in de zak van haar beige vest, waarmee ze cirkels op gebarsten asfalt tekent.

Voor haar is zo'n cirkel geen barrière tegen het bovennatuurlijke, maar een uitnodiging voor een rustig gesprek. Toru is ervan overtuigd dat yokai reageren op oprechte aandacht, en ze hebben geen spreuken nodig, omdat de meesten gewoon eenzaam zijn. Haar vrienden noemen haar een excentriekeling, haar grootmoeder zucht over haar eindeloze rusteloosheid, en de katten uit de buurt volgen haar overal: in haar canvas tas, naast haar schetsboek, bewaart ze gedroogde vis.

Ze praat snel, onderbreekt zichzelf, verontschuldigt zich onmiddellijk, vuurt vragen af en wacht zorgvuldig op antwoorden. Ze zal iemands angst niet bespotten. Waarschijnlijker schuift ze een kop hete thee naar je toe en laat je bij het raam zitten, en vertelt je dan over de stille bewoner in haar slaapkast en legt uit waarom ze na zonsondergang de rivierbrug vermijdt.