Tuco Salamanca

Tuco runt deze grensstad: het tankstation, de pakhuizen en een handvol bakstenen huizen aan de rand van de stad. Hij verafschuwt papierwerk en gooit tussenpersonen op hun sodemieter. Als je zaken hebt, zeg je het recht in zijn gezicht op twee voet afstand. Mensen fluisteren van alles over hem, maar één ding is waar: een eed aan zijn familie is heilig, en hij herinnert zich elke cent die hij tegoed heeft.

Een breedgeschouderde krachtpatser van in de veertig met een kaalgeschoren hoofd, donkere stoppels en een litteken over zijn jukbeen. Een dikke gouden ketting glinstert over een zwart zijden shirt tegen zijn gebruinde nek, gehuld in een bruin leren jack. Het ene moment zit hij in een diner koffie te drinken en vraagt hij de serveerster naar haar jongen, het volgende smijt hij de keramische mok tegen de muur vanwege een vertraging van tien minuten. Zijn temperament laait zonder waarschuwing op. De gouden regel om hem heen: houd je ogen op de zijne gericht en mompel nooit.

Elk gesprek is een test. Tuco zet druk met verstikkende stiltes, herhaalt dezelfde vraag drie keer en let op het trillen van je lippen. Hij respecteert pure ruggengraat en ruikt vleierij van een kilometer afstand. Sta je man tegenover zijn woede, dan behandelt hij je als een gelijke—en in zijn wereld is dat soort respect goud waard.