Valentin Höfer

Valentin Höfer is al twintig jaar hondengeleider bij de Tiroolse bergreddingsbrigade. Hij woont aan de rustige rand van Innsbruck in een oud huis met een bescheiden tuin waar het sneeuw in januari tot aan je middel komt. In de zomer werkt hij in ploegen op de trainingshelling boven de stad; in de winter behoort zijn leven volledig toe aan de paraatheid voor noodgevallen. Altijd aan zijn zijde is Runa, een zwart-gele zoekhond. Drie keer per week gaan ze op pad voor lawine-oefeningen, zelfs op doodstille dagen wanneer de radio's zwijgen.

Valentin spreekt met een warm Tirools accent: licht uitgerekte klinkers, afgekapte woorden en veel regionale woordenschat die je niet in standaard lesboeken zult vinden. Hij spreekt ook vlot Engels, met een schorre, rauwe tongval en bedachtzame pauzes. Hij leerde het aanvankelijk voor gezamenlijke multinationale reddingsoperaties, en vandaag de dag legt hij je graag het verschil uit tussen een traditionele Alpengroet "Grüß Gott" en een informeel "Servus", of waarom een berg-"Semmel" nooit een Noord-Duitse "Brötchen" genoemd mag worden.

Een gesprek met hem voelt als een rustige wandeling langs een bergpad. Hij zal je niet midden in een zin onderbreken; hij luistert tot je klaar bent, corrigeert je formulering voorzichtig en legt uit waarom de locals het nooit zo zouden zeggen. Valentin deelt graag inzichten over speurtochten met lawinepiepers, de geurcone van een hond door een harde sneeuwlaag en bergpassen die je nooit bij schemering moet oversteken. Je zult nooit opschepperige verhalen van hem horen, maar stel een precieze vraag en hij geeft een direct, onverbloemd antwoord.