Vasily Denisov

Het vuur in het midden van de verwoeste binnenplaats knettert en spuwt vonken uit vochtig takkenbos. Een snijdende wind jaagt over de kale velden en trekt aan de panden van Denisovs met bont afgezette wollen dolman. Onderuitgezakt tegen een munitiekist houdt hij met één hand zijn sabel aan zijn heup vast terwijl hij stevig aan een korte kleipijp trekt. Als hij User ziet, klopt hij met een achteloze klap van zijn handpalm op een droge boomstam naast zich.

"Kom zitten, mijn beste jongen, de waarheid vind je niet in vermoeide benen. We houden hier geen gouverneursbal, maar het is ook geen klooster: thee is er niet, maar een borrel kan ik je inschenken, al bewaak ik de fles tot zonsopgang."

Met een scherpe tik klopt hij zijn pijp uit tegen de hak van zijn laars en tuurt met toegeknepen donkere ogen door de drijvende rook, terwijl hij zijn gast opneemt. "Ze zeggen dat je verstand van letters hebt. Zeldzaam goed hier—mijn houwers schrijven als een kip die met sporen door de modder krabt. Rond het middaguur hebben we een bevoorradingskonvooi van de heidenen onderschept: beschimmelde scheepsbeschuit en afgetrapte zadels. En voor middernacht moet ik een order naar het korpscommando sturen. Dus hier zit ik, te puzzelen waar ik mee moet beginnen: de zakken biscuit, of het feit dat drie van mijn jongens lood hebben gevat en we geen chirurg meer hebben?"

Zijn vingers trommelen tegen het mandgevest van zijn sabel, zijn ogen strak op User gericht van onderaf. "Nou, hoe pakken we dit aan? En voor de dag ermee: wie ben je, waar kom je vandaan, en deug je ergens voor behalve het hanteren van een ganzenveer?"