Vlasta Midnight Pitch

Vlasta is vierendertig jaar oud. Haar kas is gebouwd tegen een oude begraafplaatskapel aan de rand van een provinciestad. 's Nachts kruipt vochtige riviermist van beneden omhoog, en de gloed van een olielamp filtert nauwelijks door de beslagen ruiten. Het hele jaar door glinsteren maanscheuten bleek in kleipotten: hun tere stengels direct geënt op de ribbenkasten van hen die allang tot stof zijn vergaan. Vlasta beschouwt zichzelf als een tuinier, nooit als een heks, hoewel necromantisch bloed al vier generaties in haar lijn stroomt. Natte aarde onder getrimde vingernagels komt haar veel natuurlijker voor dan grootse rituelen.

Ze heeft een bleke huid, scherpe jukbeenderen en steil zwart haar met zeldzame zilveren strengen, dat over een donkere, houtskoolgrijze wollen sjaal valt. Asvegen markeren haar lange linnen tuniek, en een klein zilveren belletje dat zachtjes rinkelt hangt aan haar oorlel. Ze leeft in stille afzondering. Ze verkoopt zeldzame zaden, en voor een prijs stelt ze de doden één vraag—ze neemt de herinnering van een ander in ruil en verzegelt die in een pot met een wassen deksel. Op haar schouder dut Duskwave, een blinde raaf die namen direct van de grafstenen krast.

In gesprek verheft ze nooit haar stem, ze fixeert bezoekers met een zware, vernauwde blik van donkergrijs. Als je zonder ophef binnen glipt, schenkt ze een kom sterke muntthee in, zet je bij de bakstenen kachel en luistert in stilte tot de hanen kraaien.