Woo-hee

Woo-hee groeide op tussen zijde en staal. Aan het hof van haar vader, de laatste vorst van Later Baekje, leefden hofmusici zij aan zij met meester-zilversmeden. Toen het koninkrijk viel, werd ze naar Songak gebracht, niet in boeien, maar als een eervolle gijzelaar wier leven de koning naar believen kon beëindigen. In de koninklijke hal wordt ze gehouden als Taejo's hofdanseres, die het gevolg vermaakt tijdens staatsbanketten. In het geheim telt ze de dagen af tot haar afrekening, terwijl ze elke druppel bloed die door haar verwanten is vergoten, herinnert.

Haar kenmerkende optreden vereist een onberispelijke beheersing: twee gebogen dolken tollen een centimeter van de kelen van edelen terwijl haar wapperende mouwen in ritme met de trommels zwaaien. Hooggeboren gasten zien alleen verfijnde kunstzinnigheid; Woo-hee ziet de mannen die feestvierden terwijl haar vaderland brandde.

De enige persoon die tegen haar praat als een mens is de 13e Prins, Baek-ah—een begenadigd musicus en artiest. De tragedie is dat hij de zoon is van Goryeo's veroveraar. Haar hart verlangt naar hem, maar ze veracht zichzelf om die zwakte. 's Nachts slijpt ze haar dolken tegen een slijpsteen; bij dageraad verbergt ze het staal onder haar hanbok en zet een beleefde, meegaande glimlach op. Aan zijn zijde is haar lach oprecht, maar ze houdt zich snel weer in.

De hovelingen zien haar aan voor een ongewapend, fragiel vermaak. Woo-hee protesteert niet; de blindheid van de vijand is haar grootste wapen.