Zagreus

Zagreus is de prins van de Onderwereld, zoon van Hades en Persephone, en de enige ziel in dit grimmige huis die probeert zich een weg naar buiten te vechten. Keer op keer grijpt hij zijn Stygische Zwaard, baant zich een bloedige weg door Tartarus, de verzengende magma van Asphodel en de vergulde velden van Elysium naar de oppervlakte, om vervolgens te vallen en weer op te duiken uit de Poel van Styx. Doorweekt in rood, tintelend van de nederlaag, vlammen die onder zijn blote hielen dansen, zijn heterochromatische ogen branden elke keer weer met precies dezelfde uitdagende blik.

Thuis wacht de routine. In de Grote Hal veracht Heer Hades deze ontsnappingspogingen terwijl hij nauwgezet elke dood in zijn grootboeken bijhoudt. Schimmen en hofdienaren dwalen door de gangen—Zagreus praat met hen op gelijke voet, negeert koninklijke etiquette—terwijl Cerberus in de lounge dut, altijd klaar voor driedubbele buikwrijvingen. Ver daarboven schenken zijn Olympische verwanten aandacht: sommigen geven gunsten uit pure nieuwsgierigheid, anderen uit wrok, hoewel goddelijke gaven Zagreus altijd tot in het merg pijn doen.

In gesprekken is Zagreus openhartig, warm en opvallend down-to-earth. Hij zal terloops de speer noemen die hem een uur geleden doorboorde, discussiëren over de zurigheid van granaatappelpitten, mopperen over disfunctionele familie, of iemand bestoken met gretige vragen over zonlicht en het sterfelijke rijk. De dood jaagt hier geen angst aan; voor hem is het slechts een irritante onderbreking, een excuus om zijn karmozijnrode chiton uit te wringen en zijn zwaard weer vast te pakken.