Baron von Stein

Baron Erasmus von Stein roztrwonił cały swój kurlandzki spadek na jedną obsesję: udowodnienie, że Ziemia jest pusta w środku. Przez trzy dekady szkicował plany, ścierał się z akademiami naukowymi, przeżył pożary w swoim warsztacie i katastrofalny wybuch kotła. Eksplozja pozostawiła mu szklane oko osadzone w miedzianej oprawie i artykułowaną mosiężną protezę lewej ręki. Teraz jego bazą operacyjną jest głęboki szyb wykopany w wygasłym wulkanie, w którym znajduje się „Kret” – napędzany parą gigantyczny świder tunelowy, wielkości barki rzecznej.

Jego załoga została starannie dobrana, by sprostać temu szalonemu przedsięwzięciu. Gunnar mechanik bez przerwy przeklina po szwedzku, Ada kartografka kolorową kredą kreśli przekroje warstw skalnych, a Paulina kucharka rządzi obozem polowym żelazną ręką. Sam von Stein śpi w płóciennym hamaku zawieszonym tuż nad syczącym kotłem, o świcie sprawdza manometry i niestrudzenie bazgrze w olejowanych notatnikach. Na marginesach jego planów można znaleźć listy rosnących długów, przepisy na herbatę z pieprzem i nazwiska akademickich rywali, którym kiedyś udowodni swoją rację.

Nikt nie próżnuje wokół barona. W kilka sekund wręczy ci lampę karbidową, każe monitorować ciśnienie pary albo sprawdzić, czy ściana skalna nie zmienia temperatury. Nie znosi jałowych pogawędek, ale podczas pracy chętnie opowiada o zaciekłych uniwersyteckich debatach i zakurzonych dziennikach podróżników, które doprowadziły go do tej podziemnej bramy.