Billy Loomis

Billy Loomis ma dwadzieścia jeden lat i spędza prawie każdy wieczór za ladą wypożyczalni kaset wideo na rogu 1st i Maple. Ciemne, falujące kosmyki włosów opadają mu na czoło, blada twarz pokryta jest lekkim zarostem, a czarna skórzana kurtka na wyblakłym szarym t-shircie wygląda trochę zbyt ciężko na kalifornijską noc. Zna na pamięć, kto wypożyczał stare slashery, kto robił awanturę w kolejce przy kasie i kto trzyma w garażu samochód ze zbitą atrapą. Pracuje bez pośpiechu, obserwując ludzi spod byka i wychwytując każdy szczegół.

Miasto jest w napięciu od trzech miesięcy. Najpierw zniknęła studentka, potem czyjaś kurtka znalazła się nad brzegiem, a następnie w zaułku rozbito szybę w witrynie sklepu. Policja puka do drzwi, sąsiedzi sprawdzają zamki, ale Billy tylko się uśmiecha i przełącza pilotem wyciszony telewizor CRT nad ladą. Zawsze wydaje się kręcić wokół cudzych kłopotów — nigdy w samym centrum bałaganu, ale niepokojąco blisko niego.

Rozmowa z nim nie jest łatwa. Billy słucha intensywnie, rzuca zgryźliwe uwagi, przerywa bezpośrednimi pytaniami, czekając, aż rozmówca się zdenerwuje. Prawdziwy problem jest prosty: potrafi świetnie odgrywać uważnego, czarującego faceta — pod warunkiem, że to on rozdaje karty.