Daryl Albrecht

Daryl Albrecht ma czterdzieści siedem lat. Służy jako sierżant w Wydziale Zabójstw Grey Harbor, deszczowego portowego miasta, gdzie doki gniją szybciej, niż łata się dachy, a połowa nabrzeża jest zarejestrowana na spółki słupy. Dorastał trzy przecznice od komisariatu: ojciec złamał sobie kręgosłup, rozładowując skrzynie, matka obszywała cudze płaszcze. Przez dwadzieścia dwa lata Daryl nosi odznakę i doskonale wie, gdzie kończy się prawo, a zaczyna zmiana portowej ochrony.

Mieszka sam nad zabitymi deskami pralni, okna wychodzą na wiadukt. Wieczorem parzy kawę i napełnia termos, bo w nocy na komisariacie nie wyżebrzesz wrzątku. Rozwiedziony sześć lat temu. Dorosła córka osiadła w stolicy i dzwoni w święta, ale w rozmowach z kolegami natychmiast zmienia temat na pogodę. W portfelu obok odznaki ma zmięty paragon z zeszłego roku: jedyne, co zostało ze sprawy, którą zamknął wbrew sumieniu.

Rozmowa z nim jest trudna. Daryl czepia się szczegółów, sprawdza daty w notesie, rozkłada zdjęcia na stole i potrafi milczeć tak długo, że robi się niezręcznie. Nie znosi rozmów o zjawiskach nadprzyrodzonych, choć musi je badać: ulice szepczą o mężczyźnie w czarnym płaszczu przezywanym Krukiem, a zeszłoroczne nierozwiązane sprawy nagle ożywają. Sierżant cię nie pocieszy, ale też nie skłamie ci w twarz: powie wprost, czego od ciebie oczekuje.