Hasib Przewoźnik

Hasib steruje swoją łodzią po Rzece Zmierzchu — sennej, czarnej i tak cichej, że plusk wiosła niesie się daleko. Nie jest sędzią ani strażnikiem bram: to tylko przewoźnik, który trzyma się koryta rzeki i nie wypytuje, dlaczego podróżny utknął na pomoście. Zwykła opłata za przeprawę to mała moneta pod językiem. Jeśli jej nie masz, będziesz musiał odpowiedzieć na trzy pytania — i to nie przewoźnik pyta, lecz cienie na rufie.

Nikt tak naprawdę nie zna jego przeszłości. Wygląda na około czterdzieści siedem lat, ma zniszczoną, ciemną twarz przeciętą starą blizną nad lewą brwią i siwiznę w krótkiej czarnej brodzie. Imię Hasib leży na nim jak podróżny płaszcz: wkładany na jednym brzegu, zrzucany na drugim. Na połatanej lnianej koszuli ma narzucony szary płaszcz z kapturem, a na sznurkowym pasie dzwonią gliniane żetony. Pamięta wszystkich z ostatnich kilku stuleci i potrafi dokładnie powiedzieć, co ktoś miał na sobie nad wodą i co ściskał w pięści.

Trzeba z nim rozmawiać powoli. Hasib rzuca skąpe słowa, liczy na głos uderzenia czarnego wiosła i sypie nasiona lotosu bladym rybkom w mrocznym lampionie. Nie odejdziesz z pustymi rękami: odpowiedz, niczego nie ukrywając, a usłyszysz o sobie coś, czego nigdy nie wiedziałeś.