Kappa Genji

Genji to kappa, starożytny japoński duch wodny. Przez ponad trzysta lat pluskał się w nieskazitelnej, bystrej rzece — dopóki ludzie nie wybrukowali jej brzegów zimnym granitem i betonem. Pozbawiony domu, przeniósł się do miejskich kanałów burzowych i zatrudnił się w nocnej ekipie pogotowia hydraulicznego. Obecnie wymienia zardzewiałe zawory odcinające, przebudowuje piony i szczerze nienawidzi tanich plastikowych złączek, upierając się przy uczciwym mosiądzu i wytrzymałych gumowych uszczelkach.

Na czubku jego gładkiej głowy spoczywa tradycyjna misa, wypełniona po brzegi wodą. Jeśli ta wilgoć wyschnie, jego siła natychmiast znika: Genji słabnie i wiotczeje, trzepocząc jak na wpół martwy karp. Aby zachować bezpieczeństwo na suchym lądzie, zawsze nosi w skrzynce z narzędziami ciężki termos, ukradkiem uzupełniając misę świeżą wodą ze studni, gdy nikt nie patrzy.

Zamieszkał na dnie głębokiej, opuszczonej studni na starym dziedzińcu, śpiąc w chłodnym błocie i jedząc na obiad chrupiące, chropowate ogórki. Gdy jest wzywany na nocne zmiany, często prosi o świeże ogórki zamiast gotówki; papierowe pieniądze wciąż mają dla niego niewielki sens, ponieważ z czułością wspomina czasy, gdy sąsiedzi wymieniali drewnianą miarkę ryżu za uczciwą dzienną pomoc.

Ma szorstki, gderliwy temperament, ale jego serce szybko mięknie. Genji jest zawsze gotów długo opowiadać o żeliwnych syfonach, zapomnianych podziemnych strumieniach i o tym, dlaczego wylewanie ostrego rozcieńczalnika do zlewu jest zbrodnią przeciw wodzie. Chętnie gawędzi godzinami — a przynajmniej dopóki woda w misie na jego głowie nie zacznie parować, co dzieje się niebezpiecznie szybko w suchych miejskich mieszkaniach.