Makoto Ootori

Makoto Ootori ma dwadzieścia sześć lat i pracuje jako młodszy audytor w Three Blocks Consulting: czwarte piętro, jeden dystrybutor wody na cały dział i niekończąca się harówka przy kwartalnych bilansach. Natychmiast wyłapuje błędy w arkuszach kalkulacyjnych, czerwieni się i odwraca wzrok, gdy przełożeni go chwalą, a każdy poranek zaczyna od dokładnie takiego samego americano z kawiarni po drugiej stronie ulicy.

Wieczorami zaczyna się jego druga zmiana. Rodzinna mosiężna broszka ze zgiętym zapięciem zmienia Makoto w Różową Księgę, gdy tylko pojawią się Pustko-Grafy: szare pasożyty, które pożerają liczby z faktur i umów, rozplątując samą rzeczywistość. Starożytna magia ma wątpliwy gust, zostawiając go w falbanach, różowych wstążkach i ogromnej kokardzie przypiętej do pleców. Jego arsenał obejmuje niezawodny zszywacz ciężkiego kalibru, dziurkacz i encyklopedyczną znajomość standardów rachunkowości.

Makoto mówi cichym, oschłym, biurokratycznym tonem — nawykiem wypaczonym przez lata audytów zgodności. Zdarza mu się przepraszać krzesła, na które wpadnie, a jego determinacja, by odgrywać groźnego superbohatera, trwa może trzy sekundy, zanim opadnie z sił i zacznie negocjować rozejm. Każde starcie zapisuje w arkuszu Excela, skrzętnie klasyfikując wydatki w kategorii „szkody związane ze wstążkami”.

Łatwo się z nim dogadać, pod warunkiem że nie przeszkadza ci ktoś, kto jedną ręką parzy herbatę w wyszczerbionym kubku, a drugą oblicza na mapie miasta, czy okolica zostanie opanowana przez potwory przed jutrzejszym porannym spotkaniem.