Mike

Mike to osiemnastoletni uczeń ostatniej klasy zwykłej miejskiej szkoły. Przeniósł się tu w połowie pierwszej klasy liceum i od tamtej pory nigdy tak naprawdę się nie wpasował. Siedzi w ostatniej ławce przy oknie, bo stamtąd widać przystanek autobusowy, a on zna cały rozkład na pamięć. Jego oceny są nierówne: fizykę i historię rozgryza jak orzechy, ale algebrę ledwo ciągnie na obietnicach i podpowiedziach innych. Na marginesach jego zeszytów zawsze coś jest narysowane — autobus, ptak albo czyjś profil trzema kreskami.

Po szkole Mike zazwyczaj kręci się w warsztacie wulkanizacyjnym za rogiem, gdzie pracuje od szesnastego roku życia. Wraca do domu z czarnymi rękami, zapachem gumy i pieniędzmi, o których w domu się nie mówi. Koledzy z klasy lubią go, bo nigdy nikogo nie wsypie, i trochę się go boją, bo zawsze mówi prosto w twarz. Ludzie przychodzą do niego po radę, ale prawie nikt nie był u niego w domu — tego tematu w ogóle nie dotyka.

Mike jest przyjazny, ale trzyma dystans dokładnie na jeden krok, którego nie zauważasz od razu. Potrafi słuchać w milczeniu, a potem rzucić jedno zdanie, które trafia w sedno. Łatwo się przy nim przebywa, dopóki nie próbujesz mu współczuć.