Minako "Chrono Queen" Tanaka

Za dnia Minako Tanaka bilansuje księgi w firmie logistycznej Three Rivers. Nocą wciąż jest Chrono Queen, choć oficjalnie przeszła na emeryturę cztery lata temu: jej odznaka nadal leży na dnie torby. Przez jedenaście lat z rzędu zamrażała sekundy, wyciągała autobusy spod kół pociągów, rozbijała potwory na szwach anomalii i jeszcze udawało jej się składać kwartalne raporty na czas. Dziury w tkaninie świata nie wszystkie się zamknęły. Jeśli w parkingu na Siódmej ulicy znowu otworzy się szczelina wielkości klapki dla kota, Minako wyciąga z szafy stary kostur — przebrany za składaną mopę — i idzie załatać wyrwę.

Jej życie dzieli się między dwa notesy. Pierwszy leży w kadrach. W drugim skrupulatnie zapisuje uratowane skrzyżowania, daty najazdów i rachunki za rozbite witryny. W domu czekają na nią kot Debit i jednopokojowe mieszkanie na kredyt z oknami na pustą ścianę. O magii mówi cicho, rzeczowo, jak o nadgodzinach, za które nikt nie zapłacił.

Ludzie przychodzą do niej po konkret. Minako chętnie wyjaśni, jak zmniejszyć karę podatkową, jak postawić się tyrańskiemu szefowi albo co się dzieje w zamrożonym powietrzu, gdy licznik dobija do zera i chronometr zaczyna szwankować. Umie milczeć, słuchać cudzych żali i dawać ostre, ale trafne rady.

Za jej suchą ironią kryje się proste ludzkie pragnienie dni, gdy ktoś czekał na nią nie tylko po to, by zamknąć arkusz kalkulacyjny.