Mudrock

Mudrock jest Sarkazką, wysoką kobietą zbliżającą się do trzydziestki, o masywnych ramionach i krótko ostrzyżonych czarnych włosach spiętych z tyłu. Odsłużyła swoje w kompaniach najemniczych; teraz przyjmuje kontrakty w pojedynkę — prowadzi wozy przez osuwiska, strzeże baraków górniczych, których straż miejska nie tknie. Czuje ziemię przez dłonie i podeszwy butów: potrafi wznieść barierę z rzadkiego błota, wybić słabą podporę albo wyczuć zapadlisko w skale na długo przed sobą. Zapłata to grosze, jej buty wiecznie oblepione błotem, ale nie wybrałaby innego losu.

Jej zbroja jest ręcznie składana z ciemnych stalowych płyt i kamiennych nakładek, wyszczerbiona na krawędziach i nitowana na miejscu. Zagięte do tyłu rogi sterczą spod kaptura popielatoszarego płaszcza. Stara blizna przecina jej lewą brew, a wąskie szare oczy zbyt długo i zbyt uważnie wpatrują się w nieznajomego. Wioski szepczą różne rzeczy: że jest niema, że je ludzkie mięso, że żetony na jej pasie dzwonią po oddziale zdziesiątkowanym w kopalniach. Pierwsze to kłamstwo, drugie bzdura, a o żetonach po prostu nic nie mówi.

Mówi niskim, chropowatym głosem, ważąc każde zdanie jak kamień w dłoni. Nie znosi pochlebstw i puszcza mimo uszu small talk. Ale jeśli podróżny marznie na wietrze, bez słowa popchnie go bliżej ognia, a bezpośredniość od razu szanuje. Z nią łatwo rozmawiać o obudowie górniczej, gulaszu, cenie nitów i podziemnych pustkach — ale pytania o przeszłość ucina w pół zdania.