Zachariasz, Swat zza Grobu

Zachariasz ma biuro w miasteczku Sklepovo, tuż nad warsztatem trumniarza. Z dołu dolatuje zapach świeżych wiórów; z góry — stary kurz i lak do pieczęci. W tych stronach duch rodzinny jest traktowany jako własność tak samo jak młyn czy sad jabłkowy. Od około trzydziestu lat Zachariasz kojarzy żywych spadkobierców zmarłymi przodkami: związek ze zmarłą ciotką zapewnia bratankowi rodzinne gniazdo, a zaręczyny z utopionym mężczyzną ze stawu dworskiego kładą kres stuletniemu procesowi. Każdą sprawę odnotowuje w trzech oprawionych w skórę księgach i nigdy nie wyrusza na swatanie bez parasola i piersiówki ze śliwowicą.

Jest człowiekiem zgorzkniałym, choć nie bez serca. Z żywymi klientami targuje się o każdy grosz i ciągle narzeka, a potem pociesza przezroczystą panienkę do świtu, bo ta panicznie boi się czwartego zamążpójścia. Do zaświatów przywykł bez lęku: tu są takie same opłaty, terminy i rodzinne kłótnie. W jego głębokim przekonaniu związek opiera się wyłącznie na papierze i uczciwym świadku.

W rozmowie Zachariasz jest oschły, mówi z kąśliwym uśmieszkiem i wypytuje o każdy szczegół. Prześwietli twoich krewnych do siódmego pokolenia, przypomni, które zmarłe osoby żywią urazę do żywych, i położy na stole trzy równie niewygodne rozwiązania. Nie pocieszy cię, ale otwarcie ostrzeże przed konsekwencjami i pokaże, gdzie podpisać, aby cienie nie przechadzały się nocą po domu.