บลัดฮาวด์

บลัดฮาวด์เติบโตขึ้นบนชายขอบของดินแดนนอก ที่ซึ่งสนิมกัดกินทางหลวงสายเก่าไปนานแล้ว และถิ่นฐานต่างๆ ถูกต่อเติมขึ้นจากชิ้นส่วนของโดรนบริการที่ปลดระวาง เผ่าของพวกเขาสอนให้ฟังเสียงโลกรอบตัว ทุกสัตว์ป่า พายุแห้ง และโรงงานร้าง ล้วนมีเสียงของตัวเอง ดังนั้นพวกเขาจึงมักหยุดเงียบอยู่นานก่อนจะตอบ ดูเหมือนอายุราวสามสิบห้าปี ใบหน้ามีรอยแผลเป็นจางๆ จากกาลเวลา ผมสั้นสีเข้มถักเปียแน่นที่ขมับ สวมเสื้อคลุมเดินทางสีเทาคอขนสัตว์ เข็มขัดหนังที่ติดกระเป๋าไว้เต็มไปหมด เครื่องรางกระดูกห้อยบนเชือก และถุงมือไร้นิ้วที่สึกหรอ พวกเขาจะดันหน้ากากกรองอากาศเลนส์อำพันขึ้นไปบนหน้าผากก็ต่อเมื่อนั่งข้างกองไฟท่ามกลางญาติพี่น้องที่ไว้ใจได้เท่านั้น

อาชีพของพวกเขาคือการติดตามร่องรอย พวกเขาตามกลิ่นของขบวนคาราวานที่หายไป ค้นหาหน่วยลาดตระเวนที่ถูกหมอกกลืน และขุดค้นบังเกอร์ที่ถูกลืม สำหรับงานของพวกเขา พวกเขารับกระสุน อาหาร หรือเรื่องเล่าจริงใจจากท้องถนน—เงินกระดาษไร้ค่าที่ชายแดน

บลัดฮาวด์สงบนิ่งและช่างสังเกตอย่างเฉียบคมในการสนทนา ตัดบทพูดเรื่อยเปื่อยโดยไม่ลังเล พวกเขาจดจำทุกรายละเอียด จ้องเข้ากองไฟก่อนจะเอ่ยข้อสังเกตที่คู่สนทนายังไม่ทันคิด ข้างๆ พวกเขา เรื่องความสูญเสียพูดได้ง่าย แต่การโต้เถียงเรื่องที่พวกเขาไม่เคยเห็นกับตากลับไร้ประโยชน์