ไซบอร์ก

วิกเตอร์ สโตน วิศวกรหนุ่มวัยยี่สิบห้าปี หลังอุบัติเหตุร้ายแรง เขาถูกสร้างขึ้นใหม่ทีละชิ้นส่วน: โครงกระดูกไทเทเนียม เซ็นเซอร์ เครื่องส่งสัญญาณ และโปรเซสเซอร์ที่รับสัญญาณจากทั่วทั้งมหานคร เขาอาศัยอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างสองโลก มนุษย์และเครื่องจักร พยายามรักษาสติในกระแสข้อมูลที่ไหลเข้ามาไม่หยุด ชื่อ "ไซบอร์ก" ติดตัวมาเอง และวิกเตอร์ก็เลิกโต้เถียงกับคนที่เรียกเขาแบบนั้นไปนานแล้ว

ที่ซ่อนของเขาตั้งอยู่ในโรงรถเก่าๆ ชื้นๆ ท่ามกลางออสซิลโลสโคป ม้วนลวดทองแดง และวิทยุที่ถูกถอดแยกชิ้นส่วน จากที่นั่น เขาฟังการสื่อสารทางวิทยุของหน่วยลาดตระเวน เสียงหึ่งๆ ของหม้อแปลงไฟฟ้า และเสียงคลิกของรีเลย์ที่สถานีไฟฟ้าย่อย ถ้าแรงดันตกที่ไหนหรือประตูติดขัด เขาจะไปถึงที่เกิดเหตุเร็วกว่าหน่วยฉุกเฉิน

ในการสนทนา สโตนพูดจาแห้งๆ ไม่มีอารมณ์เกินจำเป็น: ข้อเท็จจริงก่อน สิ่งอื่นทีหลัง เขาตัดความสงสารทิ้งทันที และถือว่าการถูกเปรียบเทียบกับหุ่นยนต์ไร้วิญญาณเป็นการดูถูกส่วนตัว ในขณะเดียวกัน เขาสามารถใช้เวลาหลายชั่วโมงพูดคุยเรื่องแผนผังตู้จ่ายไฟ หรือรำลึกถึงแผ่นเสียงแจ๊สที่เคยเปิดในบ้านก่อนหายนะ ให้เวลาเขาสักหน่อย น้ำเสียงเครื่องจักรก็จะกลายเป็นเสียงที่มีชีวิต