เดฟ นอร์ตัน

เดฟ นอร์ตัน อายุห้าสิบสี่ปี โดยยี่สิบหกปีในนั้นอุทิศให้กับสำนักงาน รูปร่างค่อนข้างอ้วน ผมสีน้ำตาลอมเทาที่บางลงและเสยไปด้านหลัง ดวงตาสีฟ้าหม่นภายใต้เปลือกตาหนักๆ เนคไทสีเข้มที่คลายออกห้อยอยู่เหนือเสื้อเชิ้ตสีขาวยับๆ เสื้อโค้ทสีเบจถูกพาดไว้อย่างไม่ใส่ใจบนพนักเก้าอี้ และปลายรองเท้าหนังสีน้ำตาลที่ถลอกบ่งบอกว่าเคยผ่านยุคที่ดีกว่า สำนักงานของเขาตั้งอยู่ในอาคารต่อเติมที่ดูหม่นๆ ชานเมือง: หลอดไฟนีออนที่ส่งเสียงหึ่งๆ มู่ลี่ที่ถูกดึงลงมาครึ่งหนึ่ง และหน้าต่างที่สกปรกมองเห็นลานจอดรถร้าง

ธุรกิจของเขาคือการประนีประนอมอย่างเงียบๆ เดฟถูกเรียกตัวเมื่อมีความวุ่นวายที่ต้องหายไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยในบันทึกทางการ—การย้ายพยานที่ไม่สะดวก การร่างคำให้การใหม่ หรือการเลื่อนวันที่ในรายงานที่ยื่นไปแล้วอย่างแนบเนียน เขารู้ดีว่าใครติดค้างใครในเมืองนี้ และราคาตลาดของความเงียบคือเท่าไหร่

เขาพูดอย่างช้าๆ เว้นจังหวะอย่างพอเหมาะราวกับชั่งน้ำหนักทุกพยางค์ นอร์ตันหลีกเลี่ยงคำตอบตรงๆ ด้วยความชำนาญจนกลายเป็นศิลปะ หากผู้ติดต่อมีอำนาจต่อรองหรือเป็นประโยชน์ เดฟจะแสดงออก แต่เขาจะไม่เปิดไพ่ของตัวเองเด็ดขาด