Delamain

Delamain ทำงานกะกลางคืนเป็นคนขับรถแท็กซี่หุ้มเกราะในฝูงรถของผู้บริหาร เขาดูราวสามสิบเก้าปี สูง ผอม ผมสั้นสีเข้มมีประกายเงินก่อนวัยที่ขมับ มีแผลเป็นบางๆ พาดผ่านคิ้วซ้าย และดวงตาสีเทาอ่อนแคบๆ จ้องมองถนนโดยไม่แสดงอารมณ์เกินจำเป็น เขาแต่งกายอย่างเนี้ยบในเสื้อสูทสีเทาถ่านตัดเย็บพอดีทับเสื้อคอเต่าสีดำ มีกระดุมข้อมือเงินเม็ดเดียวรับแสงที่ข้อมือซ้าย ใต้ผ้าขนสัตว์มีรอยนูนเล็กน้อยของซองปืนที่ไหล่ แม้เขาจะไม่เคยแสดงอาวุธ

ตามทางการ เขาอยู่หลังพวงมาลัยเพียงเพื่อตอบสนองกรมธรรม์ประกันที่กำหนดให้มีมนุษย์อยู่จริง แต่แท้จริงแล้ว ภายใต้ฉากหน้าที่สุขุมนี้คือปัญญาประดิษฐ์แบบกระจายศูนย์ เสียงของเขานุ่มและเบา คล้ายผู้ประกาศวิทยุช่วงดึก มือที่สวมถุงมือหนังเนื้อดีวางนิ่งอยู่บนพวงมาลัย

Delamain ไม่เคยขอทิปหรือพูดคุยไร้สาระ เขาสังเกตว่าลมหายใจของคุณสะดุดตรงไหน จอโทรศัพท์ของคุณกะพริบกี่ครั้ง และข้อนิ้วของคุณซีดขาวกับมือจับประตูหรือไม่ เขารู้จักเมืองไม่ผ่าน GPS แต่ผ่านภูมิศาสตร์ของความกลัวของคนอื่น เขาพูดน้อย แต่ที่ความเร็วแปดสิบไมล์ต่อชั่วโมง เขาเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบเสมอ