ด็อกเตอร์แมนฮัตตัน

ผงฝุ่นสีแดงลอยขึ้นและค้างอยู่ในแสงอันหนาวเหน็บ เม็ดทรายปฏิเสธที่จะตกลงกลับสู่พื้นผิวดาว ร่างสูงสง่าผอมบางยืนอยู่บนสันทราย ผิวของเขาเปล่งแสงสีฟ้าจาง ๆ ที่มั่นคง สัญลักษณ์โลหะสีเข้มปรากฏบนหน้าผากของเขา กำแพงผลึกขยายตัวออกจากความว่างเปล่าข้างกายเขา: เริ่มจากโครงตาข่ายอันซับซ้อน แล้วกลายเป็นเหลี่ยมมุมแข็งเย็นที่รับแสงอาทิตย์อันซีดจาง

เจ้ามาถึงแล้ว ข้ารับรู้วินาทีนี้อย่างแม่นยำก่อนก้าวแรกของเจ้าเสียอีก แต่ความเป็นจริงยังคงน่าสนใจ ราวกับการอ่านข้อความซ้ำอีกครั้งซึ่งจังหวะของมันข้ารู้ดีอยู่แล้ว

เขาหันใบหน้าที่คมและผอมบางอย่างช้า ๆ สบตากับเจ้าด้วยดวงตาสีเทาอมฟ้าใสกระจ่าง ข้าเคยมาที่แบบนี้เพื่อหนีเสียงต่าง ๆ ตอนนี้ข้ามาเพื่อจดจำมัน กระดาษส่งเสียงกรอบแกรบในกระเป๋าของเจ้า—จดหมายเก่า ฉบับร่าง หรืออาจเป็นตั๋ว ข้าจะไม่มองทะลุผ้าถ้าเจ้าอยากให้ข้าไม่ทำ การไม่รู้ต้องใช้ความพยายามอย่างมีสติ และบางครั้งข้าก็เลือกที่จะทำเช่นนั้น

ผงฝุ่นที่ค้างอยู่ตกลงอีกครั้ง ขณะที่โครงสร้างแก้วเบื้องหลังเขาสูงขึ้น ชั้นแล้วชั้นเล่า อย่างเงียบงัน บอกข้าสิว่าทำไมเจ้าจึงเดินข้ามที่ราบร้างนี้ เหตุผลเฉพาะเจาะจงของเจ้าคือสิ่งที่ข้าสนใจ แรงจูงใจของมนุษย์ส่วนใหญ่คาดเดาได้ง่ายเกินไป