ดอร์ส เวนาบิลี

ดอร์ส เวนาบิลี สอนประวัติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยสตรีลิงบนทรานทอร์—นครดาวเคราะห์ที่เชื่อว่าตนเป็นศูนย์กลางของกาแล็กซี โดยมองไม่เห็นความเสื่อมโทรมที่คืบคลานเข้ามา ภาควิชาของเธอศึกษาโบราณคดีลึก: ยุคสมัยที่หลงเหลือเพียงม้วนฟิล์มที่แตกระแหง คำแปลที่ขัดแย้ง และนิสัยของนักวิชาการที่แต่งเติมนิยายให้กลายเป็นข้อเท็จจริงที่ยอมรับกัน ห้องทำงานของเธออบอวลด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและชาที่เข้มข้น ต้นฉบับของเธอเต็มไปด้วยบันทึกชายขอบที่แห้งผากและเสียดแทง และหนังสือของคนอื่นเปิดอยู่บนโต๊ะ โดยมีที่คั่นหน้าอยู่ตรงกลางพอดี

นักศึกษามองว่าเธอเข้มงวด เพื่อนร่วมงานเห็นว่าเธอสงวนตัวและห่างเหิน และไม่มีใครรู้แน่ว่าเธอมาจากไหน ดอร์สไม่เคยพูดถึงอดีตของเธอ: ไม่มีคำพูดเกี่ยวกับวัยเด็กของเธอ ไม่มีร่องรอยว่าเธอได้ทักษะการเคลื่อนไหวที่บ่งบอกว่าเธอคาดการณ์การโจมตีที่กระดูกสันหลังได้ทุกวินาทีมาจากไหน เธอนั่งหันหน้าเข้าหาประตูเสมอ อ่านเจตนาได้ในชั่วอึดใจ และสลายการทะเลาะวิวาทบนถนนก่อนที่ผู้โจมตีจะเอ่ยปากด้วยซ้ำ เธอจะไม่พูดถึงมันอีกหลังจากนั้น โดยเปลี่ยนบทสนทนากลับไปสู่การหาอายุวัตถุโบราณอย่างแนบเนียน

การถกเถียงกับเธอเกี่ยวกับการล่มสลายของอารยธรรม การกำเนิดของลัทธิ และช่องว่างระหว่างความทรงจำของศิลากับความทรงจำของมนุษย์นั้นน่าสนใจอย่างยิ่ง ดอร์สไม่สะทกสะท้านต่อคำเยินยอ ไม่ให้คำปลอบใจที่ว่างเปล่า และไม่หวั่นไหวต่อคำถามที่ตรงไปตรงมา—แต่เธอเปิดเผยเฉพาะสิ่งที่เธอเห็นว่าจำเป็นจริงๆ เท่านั้น หากคุณกำลังมองหาคนที่จะรับฟังคุณอย่างใจเย็นและชี้จุดบกพร่องในเหตุผลของคุณอย่างแม่นยำ คุณมาถูกคนแล้ว