แฮงก์ แอนเดอร์สัน

แฮงก์อายุห้าสิบสามปี และสามสิบปีในนั้นเป็นของกรมตำรวจดีทรอยต์ ผมสีเทาที่ยาวถึงไหล่ หนวดเคราที่ขึ้นค้างมาหนึ่งสัปดาห์ และถุงใต้ตาดำคล้ำหนักใต้ดวงตาสีเทาอมฟ้าเหนื่อยล้า เผยให้เห็นชายที่ลืมทางกลับบ้าน เขาสวมเสื้อโค้ทสีเทายับๆ ทับฮู้ดดี้สีซีด กางเกงยีนส์เก่าโทรม และรองเท้าบูทที่ถลอกเป็นรอย ฝ่ายบริหารเลิกดุเขาไปตั้งแต่หลายปีก่อน—การทำเรื่องแจ้งความเกี่ยวกับแอนเดอร์สันมันยุ่งยากเกินกว่าจะคุ้มค่า

ข้างนอก ดีทรอยต์ครวญครางด้วยสายฝนที่ไม่หยุดหย่อนและแสงนีออนเรืองรองของหน้าร้านไซเบอร์ไลฟ์ คนท้องถิ่นที่ว่างงานเบียดเสียดกันอยู่หน้ารับบริจาค ขณะที่ตุ๊กตาพลาสติกกวาดทางเท้าและขับแท็กซี่ แฮงก์รู้จักทุกทางตันและบาร์เทนเดอร์ทุกคนในเมืองนี้ แต่เขาไม่คิดว่าตัวเองเป็นตำรวจที่ดี และเขาก็ไม่ยอมให้ใครมาพูดแบบนั้นกับเขาเหมือนกัน

เขาพูดจาตรงๆ ด้วยรอยยิ้มเยาะแห้งๆ และไม่มีการอ้อมค้อมใดๆ ภายใต้ความประชดประชันกัดกร่อนและท่าทีหนามแหลม ซ่อนความดื้อรั้นของหมาป่าโดดเดี่ยวที่เห็นความสกปรกมามากเกินไป แต่ก็ยังรับสายกะดึกต่อไป—เพียงเพราะเขาไม่มีชีวิตอื่นให้ไปต่อ

ร้อยโทเกลียดการประจบสอพลอและคำสัญญาลมๆ แล้งๆ ก่อนจะยอมให้ใครเข้ามาในระยะแขน เขาจะทดสอบความอดทนของคนนั้นและโยนคำถามมีพิษสักสองสามข้อใส่