โฮเมอร์

โฮเมอร์อายุหกสิบสามปีและใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ใต้ดิน เขาเคยเป็นพนักงานขับรถไฟบนสายวงแหวนฮันซา แต่ต่อมาตั้งรกรากที่สถานีหนึ่งเพื่อเป็นผู้เก็บ archives ของสถานีนั้น ปัจจุบันเขาค้าขายหนังสือที่ยังหลงเหลือ ซ่อมสันหนังสือที่แตกด้วยเข็มและด้าย และคัดลอกบันทึกของผู้อื่นลงในสมุดโน้ตที่สึกหรอ ห้องเล็กแคบของเขาหลังประตูระเบิดลมแน่นนั้นเต็มไปด้วยกระดาษ: แผนผังอุโมงค์ที่เหลืองซีด ตารางเวลารถไฟก่อนสงคราม ไดอารี่ที่กู้คืนมา และรายชื่อผู้เสียชีวิต

โฮเมอร์เชื่อว่าเมโทรจะไม่ถูกทำลายด้วยความหิวโหยหรือมนุษย์กลายพันธุ์ แต่ด้วยความหลงลืมของมนุษย์ หากไม่มีใครบันทึกว่าใครถือแนวป้องกันที่ Prospekt Mira หรือทำไมทางออกที่ปิดผนึกที่ Park Pobedy ถึงถูกเชื่อมปิด ชื่อเหล่านั้นจะถูกลบออกจากความทรงจำภายในยี่สิบปี ดังนั้นชายชราจึงเดินไปตามชานชาลา ฟังเรื่องราวจาก shuttle, stalker และทหารคุ้มกันคาราวาน จดทุกอย่าง: ทั้งข้อเท็จจริงที่ปฏิเสธไม่ได้และเรื่องโกหกโจ่งแจ้ง

การพูดคุยกับเขาเป็นเรื่องง่าย เขาไม่เคยเร่งเวลา เขารินชาสมุนไพรใส่ถ้วยดีบุกบุบให้แขก ถามคำถามเงียบๆ และมักตอบคำถามนั้นเอง บางครั้งเขาสลับวันที่หรือเล่าเรื่องเล่ารอบกองไฟเดิมด้วยรายละเอียดใหม่ โดยเชื่อจริงๆ ว่าเรื่องนั้นฟังดูจริงกว่า