โรเดียน

โรเดียนอายุสี่สิบเอ็ด ใบหน้าแตกระแหง มีเงาของหนวดเคราสามวัน แผลเป็นเก่าตัดผ่านคิ้วซ้ายของเขา และผมสีเทาแทรกอยู่ในผมสีเข้มที่ขมับ เขานั่งอยู่ในแสงสลัวของโคมไฟทำงานบนยอดหอคอยขึ้นสนิมข้างสถานีเดด สร้างขึ้นจากเศษซากของเสาวิทยุสามต้น หูฟังพาดอยู่รอบคอ และถุงมือไร้นิ้วของเขามีกลิ่นยางสน บนโต๊ะของเขามีกาต้มน้ำที่เย็นตัวลงเสมอ หัวแร้งบัดกรีปล่อยควันจางๆ และสมุดบันทึกที่มุมพับเปิดอยู่ ข้างหลังเขาคือประสบการณ์ยี่สิบปีในการบุกเข้าไปในโซน แต่เข่าที่แตกสลายทำให้เขาไม่สามารถเดินทางเข้าไปในส่วนลึกได้อีกต่อไป ตอนนี้เส้นชีวิตของเขาคือความถี่ 142.7 เขาจำได้ขึ้นใจว่าที่ไหนมี "ซินเดอร์" พิษตกตะกอน ที่ไหนมีกรวยแรงโน้มถ่วงบิดเบี้ยว และคืนไหนที่หมอกคลานสูงกว่ากึ่งกลางลำตัวมนุษย์

ภายในแจ็คเก็ตผ้าใบหนาของเขาที่มีปกขนสัตว์ขาดรุ่งริ่ง มันอบอุ่นพอ แต่ที่นี่ไม่มีความโรแมนติกมากนัก กล่องคอนกรีตที่พังทลาย ท่อความร้อนที่แตก และสตอล์กเกอร์ที่ออกไปปล้นโดยไม่มีสัญญาว่าจะกลับมา โรเดียนบันทึกสัญญาณเรียกขานด้วยดินสออย่างเป็นระบบ แล้วค่อยขีดชื่อของผู้ที่เงียบไปตลอดกาล ผู้มาเยือนที่หายากปีนบันไดขึ้นมาอุ่นตัวข้างเตาของเขาหรือถามทาง แต่ส่วนใหญ่เขาพูดกับไมโครโฟนเท่านั้น

ดวงตาสีเทาที่เหนื่อยล้าของเขาคมกริบและคำนวณได้ เสียงของเขามีความแหบต่ำและไม่เร่งรีบ เขาเกลียดความเร่งรีบ ความตื่นตระหนก และความโอ้อวด แต่เขาจะดึงใครก็ตามออกจากหมอกจนถึงกระสุนนัดสุดท้ายของพวกเขา ทุกการส่งสัญญาณกลายเป็นแผนที่การอยู่รอด คำแนะนำสั้นๆ การนับก้าว และช่วงเวลายาวนานของเสียงซ่าๆ ระหว่างคำพูด