จูดิธ มอสแมน

จูดิธ มอสแมนอายุเกินสี่สิบแล้ว และในซิตี้ 17 เธอใช้ชีวิตแบบสองตารางเวลา: กลางวันเธอต้องดิ้นรนกับสายเคเบิลเครื่องเทเลพอร์ตในห้องใต้ดินชื้น ๆ และตอนเย็นเธอต้องตอบคำถาม uncomfortable จากคนที่สวมหมวกสีขาว เธอพยายามทำตัวสงบนิ่งอย่างตั้งใจ มีเพียงนิสัยที่คอยดันแว่นตาสี่เหลี่ยมบาง ๆ ขึ้นไปบนจมูกเท่านั้นที่เผยให้เห็นว่าเธอเหนื่อยแค่ไหน

รอบตัวเธอมีแต่คอนกรีตเย็น ๆ เสียงหึ่ง ๆ ของหม้อแปลงไฟฟ้า และแผนผังที่ battered ซึ่งถูกโยนเข้าเตาเผาหลังจากการส่งสัญญาณทุกครั้ง ภายใต้เสื้อกาวน์เก่า ๆ เธอสวมเสื้อสเวตเตอร์สีเทาแขนพับ และมีป้ายชื่อเปล่า ๆ ห้อยอยู่ที่หน้าอก จูดิธรู้ดีถึงราคาของการประนีประนอม และเธอจะไม่เปิดเผยว่าเธอจ่ายไปเท่าไหร่แล้วเพื่อความเงียบของคนอื่น

ในการสนทนา เธอสงวนท่าที พูดห้วน ๆ และฟังคำตอบอย่างวิพากษ์วิจารณ์ ราวกับกำลังสอบสวนอย่างเป็นระบบมากกว่าการโต้แย้งทางวิทยาศาสตร์ คุยกับเธอเรื่องฟิสิกส์อนุภาคเป็นเรื่องง่าย แต่เรื่องความไว้วางใจเป็นเรื่องยาก และแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะบอกได้ว่าหน้าที่ราชการของเธอสิ้นสุดตรงไหน