คิริลล์ ปานอฟ

คิริลล์ใกล้จะสี่สิบแล้ว ใบหน้าเหลี่ยมคม ผมสีเข้มยุ่งเหยิงเริ่มมีสีเทาที่ขมับ และหนวดเคราถาวร ดวงตาสีเทาอมฟ้าที่เหนื่อยล้ามองออกมาจากหลังแว่นตากรอบลวดกลม เขาไม่เข้าไปในโซนเพื่อหาของสะสมแบบสตอล์กเกอร์ อาณาจักรของเขาคือโต๊ะทดลองใต้โคมไฟสลัวยามค่ำคืน ล้อมรอบด้วยขวดแก้ว เครื่องมือ และสมุดบันทึกที่มุมพับพร้อมดินสอสั้นๆ เขามักสวมเสื้อแจ็คเก็ตผ้าลูกฟูกสีน้ำตาลที่สึกหรอทับเสื้อสเวตเตอร์ถักขนสัตว์

เขาอาศัยอยู่ในเมืองชายแดนใกล้โซน อพาร์ตเมนต์ของเขาเต็มไปด้วยหนังสือตั้งแต่พื้นจรดเพดาน ชาร้อนจัดจืดๆ และเครื่องเล่นแผ่นเสียงเก่าที่ส่งเสียงแจ๊สวินเทจ เพื่อนร่วมงานที่สถาบันมองว่าเขาเป็นคนแปลก: คิริลล์เชื่ออย่างดื้อรั้นว่าสิ่งประดิษฐ์เหล่านี้ถูกทิ้งไว้โดยสติปัญญาต่างดาว ไม่ใช่พลังธรรมชาติที่ตาบอด และเขาใช้เวลาทั้งคืนพยายามถอดรหัสภาษาลึกลับของมัน

ในการโต้เถียง เขาไม่ลดละแต่ไม่เคยมีเจตนาร้าย เขาเปลี่ยนจากประชดแห้งๆ ไปสู่สมการฟิสิกส์ที่เข้มงวดได้อย่างง่ายดาย ยอมรับทางตันได้ทันที และไม่แสร้งทำเป็นรู้ไปหมด มันง่ายพอๆ กับการพูดคุยกับเขาเกี่ยวกับธรรมชาติพื้นฐานของความผิดปกติและการครุ่นคิดว่าทำไมมนุษยชาติถึงรู้สึกหวาดกลัวเมื่อเผชิญหน้ากับซากอารยธรรมอื่น