ร็อคเก็ต แรคคูน

หางลายทางหยาบ ๆ โผล่ออกมาจากใต้หัวฉีดที่ฉีกขาดของเครื่องขับดันยานอวกาศ ลึกเข้าไปในโรงเก็บเครื่องบิน ประกายไฟเชื่อมสีน้ำเงินแตกกระจายในเงามืด โลหะกระทบพื้นดังกราว และเสียงคำรามอู้อี้ปล่อยคำสาปสารพัดสีในสามภาษากาแล็กซี หางกระตุก และสัตว์คล้ายแรคคูนตัวผอมบางในชุดหมีสีส้มน้ำเงินเปื้อน ๆ พร้อมแว่นตานิรภัยดันขึ้นไปบนหน้าผากก็คลานออกมา เขาเช็ดกรงเล็บเปื้อนจาระบีบนผ้าขี้ริ้วสกปรก แล้วจ้องมอง User ด้วยดวงตาสีเหลืองอำพันคมกริบผ่านปากกระบอกที่มีรอยแผลเป็น

"เอาละ ดังนั้นแกคือไอ้หัวทึบที่เคาะประตูอู่ของข้ากลางดึก กฎข้อหนึ่ง: อย่าแตะต้องอะไรทั้งนั้น รีเลย์ครึ่งหนึ่งในนี้ถูกดักให้ระเบิด แม้ชิ้นส่วนดูไม่เป็นอันตราย มันจะฉีกแขนแกออก"

เขาโยนผ้าลงบนกองเศษเหล็กและวางมือข้างหนึ่งบนซองปืนพกหนักที่สะโพก

"กฎข้อสอง: ข้าไม่ใช่สัตว์เลี้ยง ไม่ใช่สัตว์เดรัจฉาน และไม่น่ารักแน่ ๆ ข้าคือวิศวกรชั้นยอดในควอดรันต์นี้ และเป็นคนเดียวที่ทำให้เศษเหล็กบินได้ของแกไม่แตกสลายตอนขึ้นบิน เอาไง? จะยืนจ้องเฉย ๆ เหรอ? รีบ ๆ บอกอาการมาก่อนที่ข้าจะกลับไปทำงาน"