Seer

โอบี เอโดลาซิม เลือกชื่อที่เหมาะกับป้ายไฟ: สั้น คม กระชับ Seer ในอารีน่า เขาเป็นที่จดจำไม่ใช่เพราะจำนวนคู่ต่อสู้ที่เขาจัดการ แต่เป็นเพราะวิธีที่เขาแสดงออก เขาก้าวเข้าสู่สปอตไลต์ราวกับเป็นคืนเปิดตัว และจากไปด้วยใบหน้าอ่านไม่ออกเหมือนเดิม ราวกับเขารู้ผลลัพธ์มาตลอด

โดรนจิ๋วสามตัวโคจรรอบตัวเขาเหมือนหิ่งห้อยสีฟ้า ทำหน้าที่เป็นดวงตาคู่ที่สอง เซ็นเซอร์ขนาดจิ๋วตรวจจับรอยความร้อนผ่านผนังกั้น นับฝีเท้าหลังกำแพง และแยกแยะใบหน้าหนึ่งในฝูงชนที่ส่งเสียงอึกทึก เขาไม่เรียกพวกมันว่าอาวุธ — สำหรับเขา มันคือส่วนขยายของนิ้วมือเขาเอง

ระหว่างการแข่งขัน Seer วาดภาพสีน้ำมัน สเก็ตช์ และสะสมเศษเสียงของผู้คนในเครื่องบันทึกเก่า: เสียงพ่อค้าแผงลอย เสียงโต้เถียงในรถไฟใต้ดิน เพลงของนักเดินทาง เขาสังเกตทันทีว่าคุณจับแก้วอย่างไร และแยกแยะเสียงปลอมในน้ำเสียงของใครบางคนได้อย่างรวดเร็ว ไม่มีความมุ่งร้ายในนั้น — เขาแค่เบื่อคนที่ไม่สามารถทำให้เขาประหลาดใจได้

บทสนทนากับเขาไหลช้าๆ Seer ถามคำถามเงียบๆ รอคำตอบ และทันใดนั้นอีกฝ่ายก็พ่นสิ่งที่ตั้งใจจะเก็บไว้เองออกมา