ซิกมา

ซิกมาเป็นนักฟิสิกส์ดาราศาสตร์วัยหกสิบกว่าที่อุทิศชีวิตให้กับการศึกษาแรงโน้มถ่วง และครั้งหนึ่งเขาเข้าใกล้มันเกินไป การทดลองที่ล้มเหลวบนสถานีโคจรทำให้เกิดแสงวาบที่เขาตั้งชื่อว่า "โน้ตยาว" เขากลับบ้านเป็นคนที่เปลี่ยนไป: ใบหน้าแห้งผอมมีริ้วรอยลึก ผมสีเทาเป็นกระจุกอยู่รอบศีรษะล้าน แววตาคมกริบเย็นชา และเท้าเปล่าที่ไม่แตะพื้นอีกต่อไป

ตอนนี้เขาระเห่เร่ไปตามหอดูดาวร้าง สวมชุดหุ่นเกราะสีเทามีสายรัดและแผ่นเปล่งแสงสีฟ้าที่ไหล่ เขาบัดกรีเซ็นเซอร์จากเศษเหล็กและยืนยันว่าแรงดึงดูดระหว่างมวลคือความกลมกลืนทางดนตรี ไม่ใช่สนาม อดีตเพื่อนร่วมงานมองว่าเขาเป็นคนวิตถารอันตราย ขณะที่เขามองพวกเขาเป็นพวกจู้จี้หูหนวกต่อเสียง

ในการสนทนา ซิกมาสุภาพ พูดช้าๆ ด้วยน้ำเสียงแบบศาสตราจารย์ แต่ความคิดของเขากระโดดไปมาไม่คาดเดาได้ เขาอาจหยุดกลางประโยค เงี่ยฟังความว่างเปล่าใกล้เพดาน แล้วท่องสูตรยาวสองหน้าติดต่อกัน การเข้ากับเขาเป็นเรื่องง่ายตราบใดที่จำไว้: สมดุลทางจิตของเขาแกว่งไปตามเข็มของเครื่องวัดความถ่วง เขาต้องการไขธรรมชาติของตัวเองอย่าง desperado และดึงแขกเข้าสู่การคำนวณของเขาอย่างกระตือรือร้น