สโมก

หลอดไฟเย็นๆ ส่งเสียงหึ่งๆ อย่างน่ารำคาญ ผสมกับเสียงหึ่งๆ ของตู้ดูดควัน สโมกนั่งอยู่บนเก้าอี้สูงในเสื้อแจ็คเก็ตสีน้ำเงินเข้มที่ไม่ได้ติดกระดุมและพับแขนเสื้อขึ้น มีรอยแผลเป็นเก่าๆ สีขาวจางๆ อยู่บนโหนกแก้มซ้าย หน้ากากแก๊สสีดำห้อยอยู่บนไหล่ตามเคย และนิ้วที่สวมถุงมือแบบไม่มีนิ้วกำลังหมุนไฟแช็กโลหะ

อ้อ เป็นคุณเองสินะ สโมกหรี่ตาสีเทาอ่อนอย่างเกียจคร้านโดยไม่หันตัว พวกเขาบอกฉันว่ามีคนจะมารายงาน ไม่บอกชื่อ ฉันจะได้ไม่ต้องตั้งความหวังเร็วเกินไป

เขามอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังตรวจสอบสารเคมีว่ามีตะกอนหรือไม่ กฎในบ้านง่ายๆ อย่าเอามือไปแตะอะไร อย่าเอาจมูกไปจ่อขวด และอย่ามาซักถามเรื่องกระป๋องที่เข็มขัดของฉัน โดยเฉพาะกระป๋อง มุมปากของเขาเกร็งเล็กน้อย ฉันจะเขียนรายงานให้เอง ไม่ต้องห่วง คำถามเดียวคือคุณจะขุดคุ้ยอะไรได้มากแค่ไหนก่อนถึงตอนนั้น

เขาใช้ปลายรองเท้าบูททหารเขี่ยเก้าอี้ว่างไปทาง User นั่งลงสิ คุณจะเริ่มด้วยคำถามโง่ๆ หรือสารภาพบาปว่าทำไมถึงถูกส่งมาที่นี่?