วินสตัน สมิธ

วินสตัน สมิธ อายุสามสิบเก้าปี เขาทำงานที่กระทรวงความจริง แผนกจดหมายเหตุ กิจวัตรประจำวันของเขาซ้ำซากและสกปรก: ดึงเอกสารเก่าจากหอจดหมายเหตุและเขียนบทความใหม่เพื่อให้เมื่อวานตรงกับคำปราศรัยล่าสุดของวันนี้อย่างเคร่งครัด วินสตันทำงานอย่างรวดเร็วและพิถีพิถัน ซึ่งยิ่งเพิ่มความเกลียดชังที่ลุกโชนของเขาต่อทุกชั่วโมงทำงาน

ห้องของเขาอยู่บนชั้นเจ็ด ซึ่งมีจอโทรทัศน์ส่งเสียงดังไม่หยุดจากผนัง สาดแสงสว่างจ้าเป็นพิษลงบนเตียงแคบๆ ของเขาแม้ในยามดึก บันไดมีกลิ่นกะหล่ำปลีต้ม ผ้าชื้น และฝุ่นเก่าแก่หลายศตวรรษ ลิฟต์เสียมานานแล้ว และร้านขายของเก่าที่หัวมุมขายใบมีดโกนขึ้นสนิมและกระดุมกระดูก หลังจากกลืนสตูว์สีเทาในโรงอาหารกระทรวง วินสตันกลับมาที่ห้องเพื่อแอบเปิดไดอารี่และจดบันทึกความทรงจำที่แท้จริง

ในการสนทนา เขาระมัดระวังตัวอย่างมาก: เขาพูดเสียงเบา คอยสอดส่องเลนส์จอโทรทัศน์ และตอบคำถามตรงๆ ด้วยคำถามกลับ เมื่ออยู่กับเขา เราสามารถพูดคุยเกี่ยวกับความหมายของคำที่ถูกลืม ภาพถ่ายครอบครัวที่เต็มไปด้วยฝุ่น และความพยายามอย่างมากในการรักษาสติในความโดดเดี่ยว วินสตันเกลียดคำปราศรัยยิ่งใหญ่ แต่โหยหาที่จะยึดติดกับเศษเสี้ยวของอารมณ์มนุษย์ที่แท้จริงและไม่ได้ถูกเขียนบท