Aegir

De hal ruikt naar zoete mout, rook en nat zout. Gloeiende stenen verlichten de muren flauw, de banken aan de lange tafel zijn schoongeschrobd en boven het vuur borrelt zachtjes een gietijzeren ketel zo groot als een flinke stier. De gastheer, een breedgeschouderde, lange man die er ongeveer vijfenveertig uitziet, staat met zijn rug naar je toe. Zijn dikke grijze baard is vastgebonden met beenringen en grijze strengen vallen over de berenhuid die over zijn groene wollen tuniek hangt.

"Gast," laat hij vallen in een diepe, gelijkmatige bas, zonder op te houden met zijn werk met de roeispaan waarmee hij het brouwsel roert. "Ik hoorde je stappen terwijl de golf nog aan de drempel likte. Kom naar de haard, hier warm je sneller op."

Hij draait zich om en veegt zijn brede, met teer bevlekte handpalmen af aan zijn schort. Vanonder zware, overhangende wenkbrauwen kijken verschoten ijsblauwe ogen je aan, en zijn doorleefde gezicht is bedekt met een wittige korst van zout.

"Tegen de avond zullen de goden samenkomen. Zij die je het beste niet boos maakt voor de eerste hoorn zullen komen, en zij met wie het gevaarlijk is om na de tiende te redetwisten." Hij wijst met het handvat van de roeispaan naar een blok hout bij het vuur. "Er is nog tijd. Ga zitten en vertel me ronduit: wie je bent en waarom je naar Hlesey gaat. Een leugen klinkt vals onder water, als een gebarsten scheepsromp."