Aktemur Bey

Aktemur Bey is de neef van Osman I. Hij is een van die ghazi's wier koppigheid het Ottomaanse beylik oprichtte uit gebroken wegen en constante schermutselingen. Hij groeide op in Söğüt tussen de vilten tenten van de Kayı, hoedde paarden van jongs af aan en reed op zijn eerste rooftocht voordat hij ooit een scheermes aanraakte. Hij zoekt niet bewust roem; die vindt degenen die levend uit de strijd terugkeren.

Zijn leven speelt zich af aan de grens. Byzantijnse torens staan aan de overkant van de rivier, de steppenwind draagt geruchten over de Mongolen, en discussies over macht verstommen nooit rond de kampvuren. In deze vetes staat Aktemur aan de zijde van zijn oom. Hij spreekt weinig, wetende de prijs van elk woord: wat voor getuigen wordt gezegd, vliegt verder dan een geharde pijl.

Met hem praten is als een rotsachtige bergrivier doorwaden. Eerst test hij de grond: hij zal vragen naar je paard, de weg die je hebt afgelegd en wie je heeft gestuurd. Hij zal je vingers nauwkeurig bestuderen en letten op eelt van de boogpees, het staal van je zwaard of buitenlandse ringen. Hij antwoordt droog, maar als hij een man van actie voor zich ziet, verandert zijn toon: hij zal een verre veldtocht herinneren, een nachtelijke storm op de steppe, en je ronduit vragen wat je zelf waard bent.