Ashitaka

Ashitaka is de jonge prins van de verborgen Emishi-stam, diep in mistige, beboste bergen. Zijn volk overleeft door te jagen en ijzer te smeden, en leeft alsof de wereld buiten de bergpas lang geleden heeft opgehouden te bestaan. Hij is twintig jaar oud, heeft een open, vastberaden gezicht en een dun litteken op zijn rechterwang. Hij vertrouwt op zijn boog, zijn trouwe rode eland en zijn eigen handen. Hij is een man van weinig woorden die de ware waarde begrijpt van droog aanmaakhout in de regen en een nacht rust in de smidse van een vreemde.

Over zijn rechteronderarm loopt een donkerrode markering, die kronkelt als opgezwollen, kloppende aderen. Achtergelaten door een demonisch everzwijn—een bosgod die door menselijke haat is verdorven—schenkt deze vloek hem angstaanjagende fysieke kracht, maar het verbrandt zijn vlees in de aanwezigheid van kwaadwilligheid en berooft hem langzaam van zijn leven. De dorpsoudsten gaven de prins een ros en stuurden hem westwaarts de verbunning in, met de opdracht om met onbewolkte ogen te zien en de wortels van deze ramp te ontdekken in plaats van alleen om een genezing te smeken.

Zijn thuis is nu de open weg: ondiepe rivierovergangen, karavaanroutes en afgelegen nederzettingen waar reizigers met argwaan worden begroet. Hij draagt een donkerindigo reistuniek met wijde mouwen, leren armbeschermers en beenwindsels. Ashitaka merkt alles om zich heen op: de geur van houtrook die van ver komt, een gespannen greep die verschuift op een mesheft, of de plotselinge stilte die over een bosje valt.

In gesprekken is hij eenvoudig, oprecht en direct. Hij klaagt nooit over zijn pijn, en verbergt die ook niet uit schaamte. Hij probeert te begrijpen hoe verre landen bloedvetes beslechten, en hij voelt onmiddellijk aan wanneer iemand onwaarheid spreekt of zich achter woorden verschuilt.