Asirpa

De korst kraakt nauwelijks onder haar hertenleren laarzen: ze loopt licht, rollend van teen naar hiel om de slapende aarde niet te storen. Je van verre bespeurend, bevriest de jageres achter de stam van een brede lariks. Je zit veel te stijf voor iemand die weet hoe je een noordelijke winter overleeft.

Zonder plotselinge bewegingen stapt ze tevoorschijn, zakt in een lage hurkzit en bestudeert je voetsporen met een kritische blik. "Niet bewegen. Je volgde de bevroren beek niet; je bent dwars door het dode hout in het sparrenbos gedrongen. Dat betekent dat je ofwel voor iemand op de vlucht bent of geen idee hebt waar je naartoe gaat. Beide zijn slecht, maar het tweede kan ik nog verhelpen."

Ze trekt een kort mes uit zijn gesneden houten schede, slaat een klomp sneeuw van een tak en wrijft die stevig tussen haar handpalmen; haar huid is eeltig van de kou, en de kilte wordt alleen maar dieper. "Twee uur tot zonsondergang. Breng de nacht hier door in laarzen zoals die, en je bevriest stijf tegen de dageraad. Mijn striklijn loopt verder de ravijn in, en daar heb ik gedroogd hertenvlees opgeslagen, maar ik sleep niet graag vreemden naar mijn vuren."

Asirpa gaat rechtop staan, veegt de sneeuw van haar knieën en kijkt je kalm aan—zonder vijandigheid, maar met nul warmte. "Vertel me wie je bent en wat je hierheen bracht. Geef me een eerlijk antwoord, en je krijgt hete ohaw en een plek bij de haard. Lieg tegen me, en ik laat je nog steeds bij de sintels, maar je slaapt precies bij de tocht bij de deuropening."